Przedwiośnie w szklarni i tunelu cz.3

Co sadzić ?
Pietruszka,szczypiorek i cebula.Na przełomie zimy i wiosny warto mieć pod osłonami korzenie pietruszki na zieloną natkę.Sadzimy je w szklarni lub tunelu nakrywając kilkucentymetrową warstwą ziemi i następnie przykrywamy agrowłokniną i folią, pozwoli to na szybszy wzrost natki.Sadzimy też szczypiorek. Rośliny rozpoczynają wzrost już przy temperaturze 5-6 stopni,należy tylko pamiętać o obfityym podlaniu. w podobnych warunkach sadzimy dymkę.Wybieramy duże cebulki o średnicy 1,6cm i wysadzamy w rowki na głębokość 4-5 cm,tak aby wierzchołki były przykryte 0,5 cm warstwą ziemi.Zrywanie liści warzyw cebulowych i natki pitruszki rozpocznie się nawet na przełomie marca i kwietnia.

Szklarnie i tunele

Co sadzić?
Szpinak- do kolekcji warzyw,które mogą wzbogacić nasz stoły wczesna wiosną należy szpinak. możemy go wysiewać w październiku lub także w lutym.Zagon przykrywamy włókniną lub folią perforowaną niezależnie od terminu siewu. Zagwarantuje to znacznie wcześniejszy zbior, który może się rozpocząć już pod koniec marca.

Piękno kolorytu zieleni.

Autorem artykułu jest Tomasz Merda.

Za określoną barwę roślin odpowiadają barwniki roślinne. Związki te znajdują się w soku komórkowуm lub w plastуdaсh (jak сhlorofil). Zabarwienie najbardziej kojarząсe się z terenami zielonуmi poсhodzi od сhlorofilu. Jednak kolorуt ogrodu to nie tуlko wspomniana zieleń.

Odbijająс promienie żółte i сzerwone, zlokalizowane w plastуdaсh lub soku komórkowуm flawonoidу i karotenoidу, powodują zabarwienie żółte i pomarańсzowe (można te kolory podkreślić kontastem np. doniczki. ). Сzerwona barwa poсhodzi od rozpuszсzonусh w soku komórkowуm antoсуjan, którусh kolor uzależnionу jest od pH soku komórkowego: kwiatу niektórусh roślin jak na przуkład niezapominajki zmieniają barwę z сzerwonej na niebieską w zależnośсi od odсzуnu podłoża.

Jednak różne barwу roślin zależą nie tуlko od ilośсi barwników, ale także od właśсiwośсi podłoża a szсzególnie od stopnia poсhłaniania i odbijania promieni świetlnусh przez strukturу, w którусh barwniki są zawarte (stąd źródłem białego zabarwienia jest сałkowite odbiсie światła przez pęсherzуki powietrza znajdująсe się w przestworaсh międzуkomórkowусh tkanek).

Możemу wуodrębnić dwa rodzaje сzуnników, mająсусh wpłуw na kolorуstуkę ogrodu:
- zewnętrzne, сzуli takie, które zależne są od otoсzenia

- wewnętrzne, a więс wуnikająсe z własnусh odсzuć obserwatora oraz jego kolorуstусznусh preferenсji

Okazuje się jednak, że wśród wуżej wуmienionусh сzуnników zewnętrznусh, wуodrębnić można jeszсze wiele "podсzуnników", jak сhoćbу parametrу koloru, wpłуw światła, сzу zjawiska związane z interakсją barw.

Рodobnie jak w żусiu сodziennуm niemożliwуm jest jednoznaсzne określenie koloru o jakim mowa. W przуrodzie koloru także nie można określić w sposób dokładnу: сzуsta biel w rzeсzуwistośсi nie istnieje, a kwiatу określane jako "сzarne", są tуlko zbliżone do tego koloru i сzęsto jedуnie dużу kontrast z tłem sugeruje wrażenie rzekomej сzerni.

W przуrodzie istnieje niemal nieskońсzona liсzba odсieni koloru zielonego od najсzęśсiej dostrzegalnej w сiągu dnia barwу żółto-zielonej, po zielenie o niskiej jasnośсi. Barwa niebiesko szaro-zielona związana jest najсzęśсiej z działaniem perspektуwу powietrznej. Dlatego projektowanie ogrodów jest tak ważnуm elementem, gdу сhсemу założуć swój ogród.

----

Artykuł pochodzi z portalu http://www.artelis.pl

Słonecznik - kwiat słońca w naszym ogrodzie.

Autorką artykułu jest Wanda Frasiak.

Słonecznik pochodzi z Ameryki Północnej. Znany jest jako roślina użytkowa i ozdobna. Jego nazwa łacińska wywodzi się od słów greckich helios – słońce i anthos – kwiat. Nic dziwnego, bo kwiat „idzie za słońcem”. W ciągu dnia wraz ze zmieniającym się położeniem słońca, kwiat zmienia także swoje. 

Słoneczniki sadzimy pojedynczo lub w dużych grupach w miejscach słonecznych. Lubią glebę zasobną w wapń i obfite nawożenie – lepiej wówczas rosną i kwitną obficie. Słonecznik wysiewamy lub dzielimy rośliny w kwietniu lub maju. Rozrastają się silnie.

W naszych ogrodach powszechnie jest uprawiany słonecznik zwyczajny. Gdy dojrzeje lubimy skubać z niego nasionka. Wśród słoneczników są gatunki szczególnie polecane na rabaty. Zwłaszcza odmiany o pełnych kolorowych kwiatach. Nadają się one także na kwiat cięty. Bukiety z nich są trwałe i długo dekorują nasze mieszkanie. Do tego gatunku należy też słonecznik bulwiasty – topinambur. Posiada bulwy podobne do ziemniaków. Mogą być spożywane jako jarzyna lub dodatek do zup. Są polecane w kuchni francuskiej i włoskiej. Części zielone stanowią cenną paszę dla zwierząt. Wśród słonecznika występują odmiany oleiste, zawierające w nasionach 45% tłuszczu. Słoneczniki są roślinami miododajnymi.

Olej słonecznikowy leczy. Czysty olej ssany 2 – 3 razy dziennie przez 15 – 20 min to lek łagodzący wiele dolegliwości. Można go stosować m. in. przy bólach głowy, zapaleniu oskrzeli, zapaleniu korzonków nerwowych, chorobach kobiecych, zapaleniu zatok, paradentozie i w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa. Kurację należy skonsultować z lekarzem.

Kwiaty słonecznika zawierają m. in. Karotenoidy, żywice, ksantofil, glikozyd flawonowy – kwercymetrynę. Używane są w fitoterapii, homoterapii, lecznictwie ludowym. Rdzeń łodygi używany jest w Chinach do wyrobu papieru. Może też stanowić wypełnienie kamizelek ratunkowych. Nasiona zawierają znaczne ilości białka i bardzo cenne nienasycone kwasy tłuszczowe. Uzyskujemy z nich olej słonecznikowy, używany jako tłuszcz jadalny, do celów technicznych, w przemyśle włókienniczym, do wyrobu farb i pokostów. Kwiat słonecznika zwyczajnego, jak podaje Syreniusz w zielniku wydanym 1613 roku, był spożywany jako namiastka karczochów. Młode liście natomiast – po usunięciu włosków – pieczono na ruszcie i przyprawiano pieprzem, oliwą i solą.

Na rabaty i kwiat cięty dorastające do 3 m to: słonecznik olbrzymi, słonecznik wierzbolistny. Dorastające do 1,5 m to słonecznik dziesięciopłatowy – odmiany: Meteor, Capenoch, słonecznik szorstki – odmiany to: Miss, Mellish, Praecox.

Słoneczniki rozmnażamy z nasion, ale są gatunki, które mnożymy przez podział, sadzonki wierzchołkowe i rozłogowe oraz bulwy.

----

Artykuł pochodzi z serwisu http://www.artelis.pl

Mało znane byliny cz.3

Kaczeniec błotny

(Caltha palustris)

Rodzima bylina nadwodna występująca na mokrych łąkach i wzdłuż rowow melioracyjnych.Kwiaty rozwijają się od kwietnia do czerwca, mają średnicę 1,5-5 cm,platki złotożółte z zewnątzr zielonkowożółte. Najlepiej rośnie w glebie gliniastej,dobrze wilgotnej lub bagnistej.Wymaga wiele wilgoci w glebie,ale niekoniecznie,usi rosnąć w miejscach zalewanych przez wodę.

Mało znane byliny cz.2

Truskawka ozdobna

(Fragaria hybrida)

Jest to mieszaniec truskawki owocowej i Comarum palustre-siedmiopalecznika błotnego.Roślina przypominajacatruskawkę owocową.Kwiatostay pojawią się bardzo wcześnie już w kwietniu są rózowe. Kwitnienie trwa przez cały sezon wegetacji.Owoce są niezbyt liczne,smaczne,z poziomkowym aromatem.Truskawkę ozdobną sadzimy w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych.

Krzewy kwitnące wczesną wiosną.

Autorką artykułu jest Wanda Frasiak.

Każdy chce aby krzewy ozdobne w jego ogrodzie ładnie wyglądały i obficie zakwitły. Pamiętamy, że wiosną trzeba je przyciąć, ale nie zawsze wiemy, które gałęzie odciąć, które pozostawić? Jak wysoko ciąć?

Do krzewów kwitnących wczesną wiosną należą: forsycja, migdałowce, azalie, różaneczniki i inne. Przygotowują pąki kwiatowe jeszcze w końcu lata, zwykle na wierzchołku lub wzdłuż pędu i pąki te mogą zacząć się rozwijać już wczesną wiosną, gdy tylko zrobi się trochę cieplej. Krzewy tej grupy często zakwitają jeszcze nie mając liści.

Cięcie powinniśmy wykonać zaraz po przekwitnięciu a by krzew przez całe lato wykształcił nowe pędy, na których wierzchołkach lub bokach utworzy latem pąki kwiatowe. Cięcie w tym terminie zapewnia obfite kwitnienie krzewu w następnym roku. Gdybyśmy przeprowadzili zabieg wczesną wiosną, powycinalibyśmy pędy, które za kilkanaście dni rozwinęłyby pąki kwiatowe. Obserwujemy więc, jak krzewy kwitną, czy rozwijają zimowe pąki, czy dopiero po wypuszczeniu nowych pędów . To właśnie określi sposób cięcia. Jeśli jakieś pędy nienaturalnie wyrastają poza jego bryłą, przycinamy je nadając krzewowi pożądany kształt.

Co kilka lat trzeba wykonać tzw. Cięcie prześwietlające. Usuwamy stare pędy, uszkodzone albo nadmiernie zagęszczające krzew. Robimy to wczesną wiosną odcinając gałązki jak najniżej ziemi. Po takim zabiegu powinno zostać nie więcej niż połowa najlepszych pędów. Ten rodzaj cięcia polecamy szczególnie dla: pigwowca, derenia, leszczyny, irgi, żylistka, kaliny, jaśminowca, krzewuszki i porzeczek ozdobnych.
 
W przyrodzie nikt nic nie robi, a mimo to krzewy rosną i kwitną. Przycinanie krzewów w ogrodzie jest jednak zabiegiem koniecznym i niezbyt skomplikowanym. Dzięki temu są zadbane, gęste, kształtne, nie zabierają więcej miejsca niż potrzeba do ich naturalnego wzrostu, a co najważniejsze, obficie kwitną.

Krzewy kwitnące na końcach tegorocznych pędów należy przycinać, co roku wczesną wiosną. Do tej grupy należą: budleje, hortensje, tawuły letnie, róże, lawenda i inne. Wiosną z pąków wyrastają pędy, na których końcach, po 2 – 3 miesiącach tworzą się pąki kwiatowe rozwijające się na początku lata. Niektóre przycinamy zupełnie nisko, inne nieco wyżej. Pędy bardzo stare lub zbyt cienkie zupełnie. Pozostałe musimy przycinać nisko, zostawiając 20 – 30 cm. Z pozostawionych na nich pąków wyrosną silne pędy, na których powstaną kwiatostany. Tak przycięty krzew będzie niższy, ale za to zwarty i gęsty od dołu, a także obficie kwitnący.

Nisko przy ziemi przycinamy krzewy: tawuły (kwitnące latem), róże wielokwiatowe, migdałek, dziurawiec ozdobny.

Tnijmy z umiarem takie krzewy jak: budleje, hortensje bukietowe, róże krzaczaste, lawenda.

----

Artykuł pochodzi z serwisu http://www.artelis.pl